Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ «ΣΚΟΤΟΥΣ»

 Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ «ΣΚΟΤΟΥΣ»

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο μέσα από τα ερείπια της καταστροφής και την εδραίωση της «ισορροπίας του τρόμου» του ψυχρού πολέμου, άρχισε δειλά-δειλά στην αρχή και πιο ενεργά στη συνέχεια να αναδύεται η «αναγκαιότητα» της Νέας Τάξης. Το πρωταρχικό και κύριο της μέλημα, το οποίο σκόπιμα δεν προβλήθηκε από την αρχή, ήταν η τελική άλωση και κατάργηση του αυτεξούσιου της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό προϋποθέτει, εκτός των άλλων, κυρίως την σταδιακή μείωση σε πρώτη φάση και στη συνέχεια την πλήρη απάλειψη του έμφυτου θρησκευτικού αισθήματος. Αυτό το θρησκευτικό αίσθημα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για να προωθήσει σταδιακά τα επιμέρους βασικά σχέδια της, όπως το παγκόσμιο φακέλωμα και η άμβλυνση μέχρι εκμηδενισμού όλων των συνειδησιακών αντανακλαστικών στην επέλαση της παγκόσμιας «πολτοποίησης».

Μερικοί πίστευαν τότε πως ο κομμουνισμός ήταν ο μεγάλος αντίπαλος της Νέας Τάξης της καπιταλιστικής Δύσης. Αυτή η πεποίθηση ήταν μια σκοπίμως καλλιεργηθείσα ψευδαίσθηση που συμπαρέσυρε μεγάλες λαϊκές μάζες στην πολιτικοποίηση του «κενού» και της απάτης, έτσι ώστε να μην μπορούν να αντιληφτούν το τι πραγματικά τους ετοίμαζαν από τότε. Το πολιτικό παιχνίδι της αριστεράς και της δεξιάς το έπαιξαν πολύ καλά οι διακινούντες τα «νήματα» για εκατομμύρια ευκολόπιστους φανατισμένους-μαριονέτες, που είχαν γινει όργανα για τα δικά τους συμφέροντα. Λαϊκές επαναστάσεις κατά παραγγελία, που σε λίγα χρόνια ξεφούσκωναν σκορπίζοντας απογοήτευση αφού είχαν επιτελέσει το φθοροποιό τους έργο σε μεγάλες λαϊκές μάζες.  

Μέσα σε μια ιδεολογική και θρησκοληπτική πλημμυρίδα του εικοστού αιώνα, η Ορθοδοξία ήταν ένα από τα δυσκολότερα εμπόδια προς την κατεύθυνση της πλήρους συνειδησιακής επικράτησης της Νέας Τάξης. Η παπική εκκλησία ήταν πάντα το προγεφύρωμα της με την προώθηση της Ουνίας και του Οικουμενισμού, δηλαδή της «ενότητας» της Νέας Εποχής, ενώ οι αμέτρητες, κυρίως αμερικανικές, προτεσταντικές σέχτες, οι καλλίτεροι προωθητές της αποδυνάμωσης και διαστρέβλωσης του χριστιανικού μηνύματος.

Για το σιϊτικό Ισλάμ υπήρχε από παλιά ένα σχέδιο να εξουδετερωθεί μελλοντικά, ακόμα και με βίαιο τρόπο, από μια ακραία σουνιτική ισλαμική εξτρεμιστική «θύελλα» που θα είχε δημιουργηθεί στα «εργαστήρια» της Νέας Τάξης. Η «θύελλα» αυτή θα εξαπολύονταν στην τελική φάση της επιχείρησης από την αρχή της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης», η οποία, ανατρέποντας τα κοσμικά αλλά εθνικιστικά αραβικά καθεστώτα που έβλεπαν με μεγάλη καχυποψία τους Αμερικανούς, θα χτυπούσε με ανελέητο τρόπο το σιϊτικό Ισλάμ που θεωρούσε την Αμερική σαν δαιμονική χώρα.

Οι σουνιτικές εξτρεμιστικές ισλαμικές ομάδες θα προχωρούσαν στο αιματηρό ξεκαθάρισμα κάθε πιθανής αντινεοταξικής αντίστασης στον ισλαμικό κόσμο. Στο Ισλάμ είχε προκληθεί η δημιουργία μιας χαώδους κατάστασης που δεν θα επέτρεπε πλέον καμία σοβαρή αντίσταση. Τα φρικτά εγκλήματα των Τζιχαντιστών, αλλά και των αμερικανικών επεμβάσεων σε Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Σομαλία, το μόνο που κατάφερναν ήταν να προκληθεί χάος έτσι ώστε εκατομμύρια να μετακινηθούν προς την Δύση για να προωθηθεί η σχεδιαζόμενη από χρόνια αλλοίωση των γηγενών πληθυσμών και η πολτοποίηση των λαών με πρώτο και καλλίτερο στόχο την Ελλάδα που βρίσκεται ακριβώς στην πρώτη γραμμή εισροής των μουσουλμάνων λαθρομεταναστών.

Εκείνο όμως που δεν είχε υπολογιστεί ήταν ότι αυτοί οι εξτρεμιστές κάποτε θα ξέφευγαν από το «πρόγραμμα» και θα δρούσαν ανεξέλεγκτα. Παράλληλα, οι εξελίξεις στην κρίση της Ουκρανίας, που επίσης ήταν προγραμματισμένες, έδειξαν πως τα πράγματα δεν ήταν και τόσο εύκολα όπως τα είχαν υπολογίσει οι σχεδιαστές της Νέας Τάξης, παρά τα όσα είχαν κατορθώσει τα προηγούμενα χρόνια.

Και στις δυο περιπτώσεις, Μέση Ανατολή και Ουκρανία, φάνηκε πως το θρησκευτικό ζήτημα λίγο ή πολύ πρωτοστατούσε. Παρά τις προθέσεις τους να προτάξουν τα κίβδηλα συνθήματα της Νέας Τάξης, όπως δημοκρατικές διαδικασίες, ανθρώπινα δικαιώματα, δικαιώματα μειονοτήτων και διαφορετικών ομάδων και κυρίως ανεξιθρησκεία και αγνωστικισμό, το θρησκευτικό πρόβλημα ήταν αυτό που οδηγούσε σε καθυστέρηση υλοποίησης των σχεδίων των ταγών της διεθνούς μασονίας. Κάτι ήξερε εκείνος ο Χάντιγκτων.

Στην ανατολίτικη ορθόδοξη Ευρώπη ο κομμουνισμός, άλλο ένα δημιούργημα της Νέας Τάξης, είχε πετύχει κατ’ αρχήν να υποσκάψει τα θεμέλια της Ορθοδοξίας στην μεγαλύτερη ορθόδοξη χώρα. Λόγω όμως της αντιπαλότητας που είχε δημιουργήσει η ΕΣΣΔ από την δεκαετία του πενήντα με την καπιταλιστική Δύση, κυρίως μετά την αντισιωνιστική στροφή του Στάλιν, έπρεπε κάποτε το κομμουνιστικό μπλοκ να ανατραπεί και να διαλυθεί. Το μεγαλύτερο όπλο για την διάλυση του ανατολικού μπλοκ ήταν η φιλελεύθερη, βλέπε τοκογλυφική χρηματιστηριακή οικονομία, που σαν το ιστό της αράχνης είχε αρχίσει να απλώνεται παντού στηριζόμενη στην πρόοδο της τεχνολογίας. Η μασονική ελίτ είχε βρει άλλο ένα ισχυρό μέσο παγκόσμιας επιβολής της. Η παγκόσμια οικονομία δεν ήταν πλέον η οικονομία της παραγωγής, αλλά του πλαστικού χρήματος.

Σερβίροντας λοιπόν ωραία συνθήματα, όπως «φιλελεύθερη οικονομία», «ελευθερία λόγου», «δημοκρατικές εκλογές», κ.λ.π. κατέρρευσαν την Σοβιετική Ένωση που δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει τις τεράστιες τεχνολογικές εξελίξεις στην οικονομία και στην καταναλωτική πλημμυρίδα των δυτικών σούπερ μάρκετ.

Από την κατάρρευση αυτή όμως αναδύθηκε ξανά σαν από θαύμα, η Ορθοδοξία της παλιάς Ρωσίας σε όλο της το μεγαλείο. Οι Αμερικανοί που είχαν προβλέψει την πιθανότητα αυτής της δυσάρεστης μελλοντικής εξέλιξης, της εμφάνισης δηλαδή ενός νέου ανεξέλεγκτου παράγοντα στην πορεία επιβολής της Νέας Τάξης, πολύ νωρίς είχαν προσεταιριστεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης.

Από την εποχή του Αθηναγόρα υπήρχε σχέδιο να χρησιμοποιήσουν στο μέλλον το πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης προς όφελος της επιβολής της Νέας Τάξης μέσω ορθόδοξων συμβόλων, με οικουμενισμό, ένωση των εκκλησιών, πανθρησκεία και λοιπά. Σήμερα ζούμε την κορύφωση αυτής της «επιχείρησης» με ένα Πατριάρχη που υπηρετεί αυτά τα σχέδια και τον οποίο ακολουθούν πιστά και οι υπόλοιποι πατριάρχες της ανατολής, δηλαδή Ιεροσολύμων, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας. Η μεγάλη στήριξη της Ουάσιγκτον στον πατριάρχη Κωνσταντινούπολης ήταν για να ηγεμονεύσει σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο και να τον οδηγήσει στην νεοταξική «ένωση» των εκκλησιών. Η κορυφή της Ορθοδοξίας θα γίνονταν το όργανο της επικράτησης, με την επίκληση της δήθεν χριστιανικής ενότητας και ανοχής, των νεοταξικών προτύπων, δηλαδή «ανακάτωμα» όλων των γνωστών θρησκευτικών δογμάτων για να βγει το «ζουμί» της νέας «θρησκευτικής» αγνωστικιστικής δικτατορίας, αναγνώριση ακόμη και νομικώς κάθε είδους φυσικής διαστροφής και τέλος πλήρη πνευματική αποχαύνωση του κόσμου.

Στην εκστρατεία αυτή θα συνέβαλλε και ο τεχνολογικός ψυχολογικός πόλεμος που είχε εξαπολυθεί από παντού σε ένα έρμαιο ποίμνιο, για να φτάσουμε στην τελική επίθεση, στον κορυφαίο στόχο τους όπως τον είδαμε παραπάνω, δηλαδή στην καταστροφή του αυτεξουσίου και στον πλήρη έλεγχο των ανθρωπίνων συνειδήσεων. Κατασκευή ανθρώπων ανδρείκελων-ρομπότ που θα εκτελούν χωρίς καμία αντίσταση τις εντολές των σατανικών πατρώνων της Νέας Τάξης.

Παράλληλα η πλήρης υποταγή στο άρμα της Νέας Τάξης μέσω μιας ανίερης προδοσίας ενός διεφθαρμένου πολιτικού κατεστημένου της ορθόδοξης Ελλάδας, που ήταν η μόνη ορθόδοξη χώρα που δεν είχε πληγεί από τον κομμουνισμό, στόχευε στην σταδιακή απαξίωση του ορθόδοξου φρονήματος του ελληνικού λαού. Η ορθόδοξη Ελλάδα έμελε να χρησιμέψει σαν το «φωτεινό» παράδειγμα από τους δυνάστες του κόσμου και για άλλες χώρες.

Σήμερα η Ελλάδα δεν είναι κυρίαρχη χώρα αλλά όργανο των σκοτεινών συμφερόντων της διεθνούς μασονίας και έχει μια πολιτική και εκκλησιαστική ηγεσία που υπακούει πιστά στις εντολές των νεοταξικών της αφεντάδων, καταστρέφοντας ό,τι ιερό και όσιο κράτησε σε ζωή τον Ελληνισμό και τη Ορθοδοξία επί τόσους αιώνες. Παρέμειναν όμως κάποιες εστίες ελληνορθόδοξης αντίστασης σε όλη αυτή την νεοταξική λαίλαπα σαν μαγιά στηρίζοντας την ελπίδα της Ορθοδοξίας.

Παράλληλα, μετά την βάναυση διάλυση και της Γιουγκοσλαβίας παρέμενε το «αγκάθι» της ορθόδοξης Ρωσίας. Κάποιες κινήσεις προσέγγισης της ρωσικής Ορθοδοξίας με τον πάπα και την δυτική νεοταξική φιλοσοφία και εδώ με τα δέλεαρ της «ενότητας» της ανάγκης μιας ενιαίας παγκόσμιας εκκλησίας, είχαν κάποιες επιτυχίες αλλά σε γενικές γραμμές δεν κατάφεραν πολλά πράγματα. Η καταπληκτική αναβίωση της Ορθοδοξίας στην απέραντη Ρωσία συνεχίστηκε με γοργό ρυθμό προκαλώντας ιδιαίτερη ανησυχία στην Δύση.

Στην εξέλιξη αυτή προστέθηκε και το γεγονός της ανάδυσης στην εξουσία ενός νέου ηγέτη. Αυτός ήταν ο Βλαδίμηρος Πούτιν. Αν και πολλοί τον χαρακτήρισαν σαν ένα ύπουλο ηγέτη, πρώην αρχηγό της μυστικής υπηρεσίας της Σοβιετικής Ένωσης, κατάφερε για πρώτη φορά να ορθώσει κάποιες σοβαρές αντιστάσεις στην επέλαση της νέας Τάξης. Ο Ρώσος ηγέτης γρήγορα κατανόησε ότι η Νέα Τάξη επιδίωκε την πλήρη άλωση της Ρωσίας στον οικονομικό αλλά και στον πολιτιστικό, συνειδησιακό τομέα, με την επιβολή των πολιτιστικών της αξιών. Το σχέδιο προέβλεπε να ξεπουληθεί η χώρα σε τιμές «εκπτώσεων» που θα απέφερε δισεκατομμύρια στους σχεδιαστές της Νέας Τάξης, κάτι που ο Πούτιν δεν μπορούσε να το αποδεχτεί χωρίς αντίδραση. Ο Πούτιν γρήγορα συνειδητοποίησε πως είχε κάποια μεγάλα «όπλα» που τα χρησιμοποίησε με τον καλύτερο τρόπο δημιουργώντας εν μέρει συνθήκες υπέρβασης της δυτικής οικονομικής μονοκρατορίας και της αμερικανικής πλανηταρχίας.

Το ένα ήταν το ατομικό οπλοστάσιο της Ρωσίας, το άλλο οι ενεργειακές της πηγές και το τρίτο ο παράγοντας της Κίνας, που αν και είναι μια χώρα επιρρεπής στα οικονομικά καταναλωτικά δέλεαρ της Δύσης, διακατέχεται και αυτή από μια παραδοσιακή καχυποψία για την Αμερική.

Το θέμα της Κίνας ήταν άλλη μια αποτυχία της Νέας Τάξης καθώς το παλιό σχέδιο του Κίσινγκερ να στρέψει τους Κινέζους κατά της Μόσχας, αυτή την φορά λειτούργησε αντίστροφα φέρνοντας τους Κινέζους όλο και πιο κοντά στην Ρωσία και εξ’ αιτίας της αλόγιστης και αμέριστης στήριξης των ΗΠΑ στην ανταγωνίστρια της Κίνας, Ιαπωνία. Πραγματικά η ανάδυση και η παρουσία του Ρώσου πρόεδρου που γρήγορα έκανε συνεταίρο του τους Κινέζους, απέβαινε ένα σοβαρό «αγκάθι», όχι τόσο γιατί ο ίδιος έχει αναλάβει να είναι ο προστάτης της Ορθοδοξίας, αλλά γιατί τα πραγματικά του συμφέρονται είχαν έρθει σε απευθείας σύγκρουση με τους δυτικούς νεοταξικούς ηγέτες. Το ενεργειακό πρόβλημα ήταν το επίμαχο σημείο σε αυτή την φάση του πολέμου με προέκταση τις θρησκευτικές διαστάσεις που αναφέραμε παραπάνω.

Η προσοχή συγκεντρωνόταν στην ενεργειακή απομόνωση της Ρωσίας κάτι που όμως εθελοτυφλούσε στην τεράστια ενεργειακή της επάρκεια καθώς και στην μεγάλη ενεργειακή εξάρτηση πολλών δυτικών χωρών. Βέβαια υπάρχει πάντα η πιθανότητα κάποιας προσέγγισης που θα προβλέπει ένα κάποιο μοίρασμα επικρατειών και κερδών και παράλληλα την σταδιακή υποβάθμιση του θρησκευτικού προβλήματος με μια προβλεπόμενη πίεση προς το πατριαρχείο της Μόσχας, που ακόμα αντιστέκονταν, σε «ιστορικό συμβιβασμό» με το Βατικανό και κυρίως με την Κωνσταντινούπολη. Η εμμονή όμως κάποιων ηγετών της Νέας Τάξης από την Αμερική και από την Ευρώπη στο παλιό τους σχέδιο της ολοκληρωτικής άλωσης της Ρωσίας, δεν βοηθά καθόλου προς αυτή την κατεύθυνση.

Το σύγχρονο πρόβλημα είναι πως πολλοί ταγοί της Νέας Τάξης, όπως οι Ρότσιλντ, άρχισαν να εκνευρίζονται γιατί πολλά σχέδια τους δεν πραγματοποιηθήκαν όπως είχαν προγραμματίσει και αυτό ενέχει σοβαρούς κινδύνους για την παγκόσμια ειρήνη. Η αμερικανική οικονομία υπέστη σοβαρά πλήγματα από την πολιτική των Μπους και έφτασε σε πραγματικό οικονομικό αδιέξοδο που επισείει την παγκόσμια ανασφάλεια και τον κίνδυνο μιας μεγαλύτερης σύρραξης.

Πολλοί προβλέπουν μια αναπόφευκτη επιδείνωση μέχρι και ανοιχτή σύγκρουση Δύσης με Ρωσία με τελική νίκη της Νέας Τάξης ενώ προσβλέπουν πως η ανατολική Ορθοδοξία θα υποταχτεί τελικά στις επιταγές της καθώς οι εκκλησιαστικές ηγεσίες, πλην κάποιων εξαιρέσεων, έχουν ήδη υποταχτεί πλήρως στα οικουμενιστικά πρότυπα. Μια ανοιχτή σύγκρουση όμως δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση καθώς μια Ρωσία με τις σημερινές της πυρηνικές δυνατότητες και παράλληλα μια Κίνα όπου αυξάνεται συνεχώς η καχυποψία προς τους Αμερικανούς και η εχθρότητα της με τους κύριους συμμάχους των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, δηλαδή τις Ιαπωνία και Ν. Κορέα, αποτελούν ισχυρά αποτρεπτικά δεδομένα.

Για να γίνει ένας πόλεμος με επιτυχία χρειάζεται και ένα ιδεολογικό υπόβαθρο. Σε αυτό το πεδίο από την μια έχουμε τα «ιδανικά» και τα «πρότυπα» της Νέας Τάξης, δηλαδή πανθρησκεία, παγκόσμια κυβέρνηση, ένα ενιαίο νόμισμα, ελεύθερο εμπόριο, ηλεκτρονικές κάρτες που υποτίθεται θα «ελέγχουν» το παγκόσμιο έγκλημα, (στην πραγματικότητα τους πολίτες των κρατών σε κάθε τους δραστηριότητα κατά το  «Ο Μεγάλος Αδελφός» του Όργουελ), και από τα άλλη κάποιες εστίες θρησκευτικής αντίστασης που προέρχονται κυρίως από αγωνιζόμενα ορθόδοξα κέντρα.

 Το πόσο το θρησκευτικό ζήτημα επηρεάζει την διεθνή γεωπολιτική επικαιρότητα και γενικότερα τις διεθνές εξελίξεις, φάνηκε ξεκάθαρα σε όλες τις τελευταίες μεγάλες κρίσεις στην Συρία και στην Ουκρανία. Αυτό το γνωρίζουν καλά οι σχεδιαστές της Νέας Τάξης και εδώ έγκειται και ο μεγάλος κίνδυνος. Αν δουν πως αποτυγχάνουν τα σχέδια τους για τον πλήρη συνειδησιακό έλεγχο της ανθρωπότητας, δεν αποκλείεται να προκρίνουν το σχέδιο της δραστικής μείωσης του πληθυσμού μέσω νέων περιφερειακών συγκρούσεων ακόμα και γενικότερου πολέμου, ενώ υπάρχει πάντα και το σχέδιο μέσω καινούργιων ανθρωποκτόνων επιδημιών από καινούργιους θανατηφόρους ιούς κατασκευασμένους σε «επιλεγμένα» χημικά εργαστήρια.  

Αν και εκ πρώτης όψεως ο «πόλεμος» φαίνεται πως είναι άνισος υπέρ του «Σκότους», υπάρχει ένα πολύ σοβαρό αδύνατο σημείο της Νέας Τάξης. Εκείνο που δεν κατανόησαν, ή καλύτερα ποτέ δεν παραδέχτηκαν οι ταγοί της, είναι πως, σαν άνθρωποι, κάνουν ανθρώπινα σφάλματα και πως τα ανθρώπινα σχεδία, όσο τέλεια και να είναι, είναι ανθρώπινα, δηλαδή ενέχουν πάντα τον κίνδυνο ανατροπής και αποτυχίας τους.

Πολλές φορές, όπως ανέφερε κάποτε ένας χαρισματικός ηγούμενος, ο Θεός βάζει τον Διάβολο για να παιδεύσει τον άνθρωπο και να τον φέρει στον σωστό δρόμο. Αυτό είναι και το νόημα όλων αυτών των δοκιμασιών.

Ο κόσμος δεν έγινε στην τύχη και ούτε ο άνθρωπος είναι μόνο ένα μείγμα υγρών και αδένων που όταν παύει να χτυπά η καρδιά και νεκρώνεται ο εγκέφαλος γίνεται άχρηστο χώμα. Εκείνο που δεν συνειδητοποίησαν είναι πως κάπου υπάρχει πάντα «κάτι» που μας λείπει και αυτό είναι η ουσία όλης της σημερινής κρίσης της ανθρωπότητας που την προκάλεσε και συνεχίζει να την υποδαυλίζει η άμετρη απληστία της Νέας Τάξης, τόσο στο υλικό, όσο, και εδώ είναι το επίμαχο σημείο, στο πνευματικό επίπεδο.

Η κορύφωση αυτής της απληστίας είναι η μέσω της τρομακτικής εξέλιξης της επιστήμης και της τεχνολογίας, που έφτασε στο σημείο να πιστεύει ότι είναι ικανή να δημιουργήσει ζωή, χωρίς ποτέ να μπορεί να καθορίσει τι είναι η ζωή, ο «άνθρωπος – θεός», χωρίς τον μόνο και αληθινό Θεό.

Εδώ έρχεται να παίξει τον πραγματικά πολύ σημαντικό θεραπευτικό της ρόλο σε όλες αυτές τις αρρωστημένες αυταπάτες, η Ορθοδοξία, όπως αυτή κράτησε την αλήθεια επί τόσους αιώνες και έφτασε σήμερα και αυτή να βιώνει την μεγάλη παγκόσμια κρίση που είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση. Ο άνθρωπος δεν είναι ανδρείκελο που κατασκευάζεται σε κάποιο γήινο εργαστήριο, αλλά πρόσωπο, ανεξάρτητο πνεύμα, καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεοῦ, ο σκοπός του οποίου είναι θεραπευμένος να κοινωνήσει με τον Δημιουργό Του. Αυτός είναι νόμος θεϊκός και απαραβίαστος και τα ανθρώπινα σχέδια, όπως δεν μπόρεσαν ποτέ, έτσι και σήμερα δεν μπορούν να υπερβούν τα «ανώτερα» του μόνου Παντοδύναμου, γιατί η αγάπη του Θεού είναι το κέντρο της ιστορίας του κόσμου.

ΠΗΓΗ:http://aktines.blogspot.gr/2014/09/blog-post_69.html

ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΛΙΡΕΣ

ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΛΙΡΕΣ

3 Αυγ 2014

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης 

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που έχει καταταλαιπωρηθεί από τις οικονομικές ατασθαλίες και την κακοδιοίκηση της προηγούμενης εικοσαετίας, κατάσταση που άνοιξε τον δρόμο στη διοίκηση Μπουτάρη, η οποία εγκαταστάθηκε στον Δήμο Θεσσαλονίκης όχι γιατί έπεισε τους Θεσσαλονικείς, αλλά γιατί οι ψηφοφόροι ήθελαν να τιμωρήσουν εκείνους που καταχράστηκαν την εμπιστοσύνη τους.

Τις προηγούμενες ημέρες είδαμε στις οθόνες των τηλεοράσεων τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη να προσπαθεί να παρουσιάσει ως επιτυχία της δικής του πολιτικής την αύξηση των επισκεπτών από την Τουρκία στη Θεσσαλονίκη, λέγοντας μάλιστα με κομπορρημοσύνη ότι «η Θεσσαλονίκη έχει τραβήξει πολλά από τη συντήρηση», εννοώντας τους Θεσσαλονικείς που έχουν διαφορετική άποψη από τη δική του, οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, ξεπερνούν το 75% του συνόλου των κατοίκων της συμπρωτεύουσας.

Δεν θα αναφερθούμε στην προσωπικότητα του Μπουτάρη, αν και από την προσωπική του διαδρομή εξηγούνται πολλά από τα πραττόμενά του.

Θα αναφερθούμε όμως στις ενέργειες που φαίνεται ότι είναι διατεθειμένος να κάνει ασκώντας στην ουσία εξωτερική πολιτική, υποτίθεται, για να ανοίξει την πόλη στον έξω κόσμο, λες και η Θεσσαλονίκη είναι περίκλειστη πόλη.

Και εννοούμε τη διακηρυγμένη βούλησή του να ανοίξει ένα από τα τεμένη που υπάρχουν στη Θεσσαλονίκη και να λειτουργεί ως τζαμί, σε ένα άλλο να δημιουργηθεί μουσείο ισλαμικής τέχνης, να δημιουργηθεί μουσουλμανικό νεκροταφείο στη Θεσσαλονίκη και τμήμα Ισλαμικών Σπουδών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Σε άλλα από τα παραπάνω εμπλέκεται ο δήμος και σε άλλα όχι.

Σε σχέση πάντα με το ως άνω θέμα που ήλθε στην επιφάνεια και με την ευκαιρία της επίσκεψης στη Θεσσαλονίκη και της συνάντησης με τον δήμαρχο ομάδας Τούρκων επισήμων και δημοσιογράφων, με επικεφαλής τον εξ ελληνικής Θράκης υπουργό Υγείας Μουεζίνογλου, κρίνουμε σκόπιμο να ενημερώσουμε τους αναγνώστες μας και να σημειώσουμε τα εξής:

Μελετήσαμε με τη δέουσα προσοχή τις δηλώσεις του Μουεζίνογλου, που έγιναν μετά το «άνοιγμα» Μπουτάρη και με τις οποίες ο Τούρκος υπουργός, με θράσος που πραγματικά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, είπε:

«Η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης είναι διεθνές πρόβλημα. Δεν αφορά μόνο την εκπαίδευση των πιστών της μειονότητας. Οι αποφάσεις σε αυτό το θέμα θα ληφθούν στη βάση της στρατηγικής της Τουρκίας. Ενώ εμείς λύσαμε τα εννέα στα 10 προβλήματα σχετικά με τα δικαιώματα των μειονοτήτων, η Ελλάδα δεν έλυσε ούτε το ένα στα 10. Αν η Ελλάδα κάνει ένα βήμα σε θέματα όπως αυτό του δικαιώματος εκπαίδευσης της μειονότητας, της εκλογής του μουφτή, και του τζαμιού στην Αθήνα, μπορεί να ξαναέρθει στο τραπέζι η Χάλκη».

Μιλήσαμε παραπάνω για θράσος, γιατί ο Τούρκος αξιωματούχος, ξεχνώντας ότι η χώρα του εφαρμόζει έως σήμερα πολιτική εθνοκάθαρσης στους Ελληνες της Κωνσταντινούπολης και τους εγκλωβισμένους της Καρπασίας, ξεχνώντας ότι ενώ από το 1923 έχουν καταστραφεί χιλιάδες εκκλησίες ενώ δεν έχει χτιστεί ούτε ένας ορθόδοξος ναός στην τουρκική επικράτεια και στα Κατεχόμενα της Κύπρου, στην Ελλάδα (Θράκη) έχουν χτιστεί περισσότερα από 150 τζαμιά, πλέον των έως το 1923 υπαρχόντων, τα πιο πολλά από τα οποία είχαν σοβαρές πολεοδομικές παραβάσεις, που προέβλεπαν πρόστιμα πολλών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ και νομιμοποιήθηκαν με πρόσφατο νόμο, ξεχνώντας ότι ο ίδιος εκπροσωπεί μια κυβέρνηση και ένα κράτος που αρνείται με ναζιστική λύσσα να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των χριστιανών της Ανατολής, Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, μίλησε ενώπιον του Μπουτάρη με τον αναιδή τρόπο που αναφέρθηκε πιο πάνω, χωρίς φυσικά να πάρει την απάντηση που πρέπει, κάτι που κανείς δεν θα περίμενε, ένεκα του συγκεκριμένου χαρακτήρα του δημάρχου Θεσσαλονίκης.

Εκτός των δηλώσεων του υπουργού, μελετήσαμε με προσοχή τα σχετικά άρθρα των Τούρκων δημοσιογράφων που τον συνόδευαν, οι οποίοι μεταξύ άλλων, όπως και ο Μουεζίνογλου, ανέφεραν με έμφαση ότι προτού γίνει μητροπολιτικός ναός Θεσσαλονίκης υπήρξε τζαμί και θα ήταν πολύ καλό να μπορούσαν να προσευχηθούν ξανά σ’ αυτό, χωρίς να αναφέρουν πουθενά ότι προτού γίνει τζαμί, το 1493, ήταν εκκλησία, που χτίστηκε το 413 και λειτούργησε ως τέτοια επί 1.100 χρόνια, μέχρι που ήλθαν οι Τούρκοι ως κατακτητές, τη σύλλησαν και της άλλαξαν με τη βία χρήση.

Επειδή υπάρχουν και ορισμένοι Ελληνες που θεωρούν όλα τα παραπάνω ήσσονος σημασίας ζητήματα, αρκεί να έρχονται μερικές χιλιάδες παραπάνω Τούρκοι ως επισκέπτες στη Θεσσαλονίκη, να υπενθυμίσουμε ότι τα ελληνικά νησιά έχουν γεμίσει με Τούρκους, χωρίς κανείς τοπικός παράγοντας να κάνει…επικύψεις και καταστροφική εξωτερική πολιτική.

Επίσης να υπενθυμίσουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι ο κάθε Ελληνας, κυρίως εκείνοι που κατέχουν δημόσια αξιώματα, οφείλει με τις δηλώσεις και τις πράξεις του να προστατεύει την εθνική αξιοπρέπεια όλων των Ελλήνων, υπηρετώντας παράλληλα με το τοπικό και το εθνικό συμφέρον.

“Κυριακάτικη Δημοκρατία”03/08/2014 

ΠΗΓΗ: http://aktines.blogspot.gr/2014/08/blog-post_74.html

Ο «ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ» ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ

Ο «ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ» ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ

23 Ιουλ 2014

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Το σκηνικό της καταστροφής που άρχισε με την μεγάλη άπατη της λεγομένης και αμερικανοκίνητης Αραβικής Άνοιξης το 2010 (''Αραβική Άνοιξη'' ονομάστηκε ένα κύμα διαδηλώσεων και διαμαρτυριών στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική που εκδηλώθηκε από τις 18 Δεκεμβρίου του 2010 έως το 2014), είχε δυο συγκεκριμένους στόχους. Ο ένας ήταν τα ενεργειακά κοιτάσματα της ευρύτερης περιοχής με βασικό στόχο την ενεργειακή απεξάρτηση της Δύσης από την Ρωσία και το Ιράν και ο άλλος, ο ίδιος Ρώσος πρόεδρος, Βλαδιμήρ Πούτιν.

Η «παράσταση» που άρχισε με την Τυνησία, Λιβύη, Αίγυπτο, κορυφώθηκε στην Συρία με τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, συνεχίστηκε με την εμφάνιση και επέλαση στο Ιράκ των Τζιχαντιστών, (βλέπε πρακτόρων των ΗΠΑ, Κατάρ και Τουρκίας). Οι Τζιχαντιστές, σαν το πιο μαχητικό όργανο της Νέας Τάξης στην περιοχή, είχαν σαν κύρια αποστολή και το πέτυχαν, να παρεμβληθούν μεταξύ της Βαγδάτης, Δαμασκού και του βορείου Ιράκ. 

Όλο αυτό σκηνοθετήθηκε αφενός για να ακυρωθούν τα όποια σχέδια της ενεργειακής σύνδεσης Ιράν-Ιράκ και Συρίας και αφετέρου και κυρίως για να μεταφέρουν απρόσκοπτα με την μεσολάβηση των Κούρδων του βορείου Ιράκ και της Τουρκίας, το πετρέλαιο του Ιράκ στα τουρκικά λιμάνια της ανατολικής Μεσογείου και από εκεί στις ΗΠΑ και κυρίως στο Ισραήλ.

Παράλληλα με τις επιχειρήσεις στην Μέση Ανατολή άρχισε να προχωρεί και το σχέδιο της άμεσης πλαγιοκόπησης της Ρωσίας, η οποία είναι ο κύριος προμηθευτής της Ευρώπης σε φυσικό αέριο με αποτέλεσμα να υπάρχει άμεση εξάρτηση από ένα βασικό αστάθμητο παράγοντα, όπως είναι η Ρωσία του Πούτιν. 

Εδώ ο στόχος αυτού του «θεάτρου» ήταν η ακύρωση του σχεδίου υλοποίησης του αγωγού South stream, ένας αγωγός που αναβαθμίζει άμεσα στρατηγικά την χώρα μας και την αντικατάσταση του από τον περίφημο τουρκοαζερικής επιρροής αγωγό ΤΑΡ, που υποβάθμιζει και ενεργειακά, αλλά κυρίως και στρατηγικά την Ελλάδα.

Τώρα η «παράσταση» συνεχίζεται με την υπόθεση της κατάρριψης του μαλαισιανού αεροσκάφους στην ανατολική Ουκρανία. Το επίμαχο σημείο στην υπόθεση αυτή, είναι ότι η ναζιστική κυβέρνηση του Κιέβου έστειλε σκόπιμα το αεροπλάνο αυτό στην εμπόλεμη ζώνη για να μπορέσει στη συνέχεια να κατηγορήσει τους Ρώσους της περιοχής, που σφαγιάζονταν επί μέρες και κανένας διεθνής παράγοντας δεν είχε ενδιαφερθεί για αυτή την σφαγή, ότι αυτοί είναι οι αδιαμφισβήτητοι ένοχοι της κατάρριψης. Να θυμίσουμε ότι το άλλο μαλαισιανό αεροπλάνο χάθηκε χωρίς κάνεις να μας πει τι έγινε ενώ και στην περίπτωση αυτή, (όπως και στην άλλη), τουλάχιστον πέντε δυτικοί δορυφόροι κατέγραφαν τα πάντα σχετικά με την πορεία του. Γιατί έκρυψαν την αλήθεια ;

Αλλά όπως αναφέραμε και στην αρχή, ο βασικός στόχος είναι η Ρωσία του Πούτιν. Όλες οι κινήσεις του Ρώσου προέδρου τα τελευταία χρόνια, όπως η μεγάλη του στήριξη στην αναζωογόνηση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η απαγόρευση των ξένων ΜΚΟ, (που δρούσαν υπονομευτικά), οι νομικές διώξεις των ομοφυλοφιλικών οργανώσεων, αλλά κυρίως η απαγόρευση λειτουργίας ξένων τραπεζών που υπονόμευαν το ρωσικό τραπεζιτικό σύστημα, έδειξαν πως προβάλλονταν σαν ένα ανάχωμα στην επέλαση της Νέας Τάξης.

Η τελευταία κίνηση του Πούτιν να προχωρήσει στην δημιουργία ενός νέου ΔΝΤ από την ομάδα των BRICS,  (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική), ήταν η αποκορύφωση της «ανταρσίας» του Ρώσου προέδρου. Αμέσως μετά (σύμπτωση;;), είχαμε την κατάρριψη του μαλαισιανού αεροπλάνου για το οποίο η Δύση θέλησε να ρίξει την βαριά ευθύνη στην Ρωσία. Η κίνηση αυτή του Ρώσου προέδρου με την ομάδα των BRICS, είχε κυριολεκτικά εξοργίσει τα αμερικανικά «σκοτεινά» κέντρα που πνέουν μένεα εναντίον του.

Το «πάθημα» της Συρίας όπου ο Πούτιν σταμάτησε την προγραμματισμένη επέμβαση των Αμερικανών και στη συνέχεια η ανάκτηση της Κριμαίας από την Ρωσία, είναι άλλα δυο ασυγχώρητα «παραπτώματα» του Πούτιν για τους Αμερικανούς. Για πρώτη φορά η Νέα Τάξη αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να ακυρώσει κάποια σχέδια της.

Όπως αποκαλύπτει και μια τουρκική αντισιωνιστική εφημερίδα, η Milligazete, (20/7/2014), επικαλουμένη πηγές αμερικανικών ΜΜΕ, η περίφημη οικογένεια των Ρότσιλντ, η μεγάλη οικογένεια που ελέγχει άμεσα το ΔΝΤ, έχει επικηρύξει τον Ρώσο πρόεδρο γιατί για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία κλονίζονται τα οικονομικά της συμφέροντα και η φιλοδοξία της να υποτάξει όλο τον πλανήτη στην Νέα Τάξη Πραγμάτων. Γι’ αυτό και πολλοί στην Μόσχα αναρωτήθηκαν μήπως ο πραγματικός στόχος της κατάρριψης στην ανατολική Ουκρανία ήταν το ίδιο το αεροπλάνο του Ρώσου προέδρου, που πριν από λίγο είχε περάσει πολύ κοντά από την περιοχή.

Αλλά το θέμα έχει και την μεταφυσική του διάσταση καθώς τέτοιες μεταφυσικές διαστάσεις επηρεάζουν πολύ την αμερικανική κοινή γνώμη και καλλιεργούνται σκόπιμα από τα ίδια κέντρα. Όσοι παρακολουθούν αμερικανική τηλεόραση θα γνωρίζουν ότι από τις αρχές της πρώτης δεκαετίας του εικοστού πρώτου αιώνα, τα μεγαλύτερα δορυφορικά αμερικανικά θρησκευτικά κανάλια, όπως πχ. το GOD TV, το DayStar  το Christian Television, το The Family Channel κ.α. έκαναν αλλεπάλληλες εκπομπές  με μακροσκελείς αναλύσεις αφιερωμένες στον νέο τότε πρόεδρο της Ρωσίας που τον παρουσίασαν σαν τον αναμενόμενο Αντίχριστο. Μέσα σε αυτό το πνεύμα είναι και η πρωτοφανής δήλωση που έκανε στις 5 Μαΐου 2014, ο Σουηδός υπουργός Εξωτερικών, Καρλ Μπιλντ, (ο οποίος υπήρξε και πρωθυπουργός της Σουηδίας (1991-1994), είναι τακτικός θαμώνας της Λέσχης Bilderberg, του Council on Foreign Relations, (CFR) και της Τριμερούς Επιτροπής, ένας από τους αρχιτέκτονες της πολιτικής της Ε.Ε. για την Ανατολική Ευρώπη και ένας από τους «νεκροθάφτες» της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας), πως η Ορθοδοξία είναι άμεση απειλή για τον δυτικό πολιτισμό και  πως το πρόβλημα είναι πως η Ρωσία… είναι Ορθόδοξη χώρα.

Το μεγάλο μισός που καλλιεργείται στις δυτικές χώρες κατά του Πούτιν και της Ορθόδοξης ταυτότητάς του, έχει από την μία σαν αφετηρία το σκληρό και αρρωστημένο θρησκευτικό πουριτανικό προφίλ των Προτεσταντικών σεκτών, και από την άλλη την έμφαση πάνω στα «ανθρώπινα δικαιώματα», τις «δημοκρατικές διαδικασίες», την ελευθερία των ομοφυλόφιλων, τα φεμινιστικά κινήματα που κηρύττουν πως ο Πούτιν είναι στυγνός δικτάτορας χειρότερος ακόμα και από τον Στάλιν. Όποιοι ακόμα νομίζουν πως στην Αμερική και στην Γερμανία υπάρχει ελευθερία πληροφόρησης, δυστυχώς απατούνται οικτρά. Ένα τεράστιο και καλά οργανωμένο σύστημα ΜΜΕ με μεγάλες δυνατότητες παραπληροφόρησης, κατασκευής πλαστών βίντεο, δημιουργίας τεχνητών ειδήσεων, έχει στήσει μια τρομερή εκστρατεία, εδικά μετά την αλλαγή στην Ουκρανία, δυσφήμησης του Ρώσου προέδρου που τον παρουσιάζουν σαν τη «μάστιγα της ανθρωπότητας» και σαν τη παγκόσμια απειλή για την ειρήνη.

Όλα αυτά θα πρέπει να μας προβληματίσουν σε μεγάλο βαθμό καθώς, όπως φαίνεται, ο ''αντίχριστος'' παίζει πολύ όμορφα παιχνίδια αντιστρέφοντας το μαύρο σε άσπρο και την μέρα σε νύχτα.

Κατηγορούν τον Πούτιν για την επέμβαση του στην Κριμαία, όταν οι Αμερικανοί έχουν σπάσει ρεκόρ στρατιωτικών επεμβάσεων σε ξένες χώρες χωρίς να ρωτήσουν κανένα. Νικαράγουα, Σομαλία, Αφγανιστάν, Ιράκ, είναι μερικά μόνο από τα λίγα παραδείγματα της «θεόπνευστης» δράσης των Αμερικανών, βουτηγμένη στο αίμα και στην καταστροφή. Όταν το Ισραήλ κάθε λίγο και λιγάκι επεμβαίνει σε ξένα εδάφη χωρίς να ρωτήσει κανένα. Όταν η Τουρκία κατέχει ακόμα παράνομα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας που είναι και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και από την άλλη δεν κάνουν τίποτα, ή πιο σωστά ενισχύουν τους φανατικούς ισλαμιστές να κουρελιάζουν τα επίσημα σύνορα σφάζοντας τους Χριστιανούς στην Μέση Ανατολή και να απειλούν τους πάντες και τα πάντα, ενώ ο Θεός, όπως υποστηρίζουν, δεν τους είπε τίποτα για να πολεμήσουν κατά… του Ισραήλ!

Το πρόβλημα όμως σε όλα αυτά είναι πως στην δική μας την χώρα μας κυβερνά σήμερα ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που έχει υποταχτεί πλήρως στις επιταγές των ξένων αφεντικών που εξυπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο τα σχέδια της Νέας Τάξης. Εξ’ ου και ο αδυσώπητος πόλεμος κατά της Ορθοδοξίας με αλλεπάλληλα νομοσχέδια που πλήττουν άμεσα τις θρησκευτικές αξίες και διαλύουν την παραδοσιακή παιδεία μας.

Όσοι διαφωνούν, σύμφωνα με το καινούριο εφεύρημα του νέου, (γνωστού αγνωστικιστή και σαϊεντολόγου) Υπουργού Παιδείας, που πρόσφατα τον υποδέχτηκαν μετά βαΐων και κλάδων στο Άγιο Όρος, είναι ζηλωτές και θα πρέπει να εξαφανιστούν για την «πρόοδο» και το γενικό καλό. Έτσι η Ελλάδα  σύμφωνα με τον κύριο αυτό και τους συνυπουργούς του, απαλλαγμένη από τους ζηλωτές, τους αναχρονιστές, αυτούς που επιμένουν στην «οπισθοδρομική διδαχή» των Πατέρων της Εκκλησιάς, θα βαδίσει τον δρόμο της «μεγάλης Προόδου». Ζήτω λοιπόν η Νέα Τάξη και στην χώρα μας.... Αλλοίμονο μας!

ΠΗΓΗ: http://aktines.blogspot.gr/2014/07/blog-post_43.html - more