Σήμανε ο «Τεμαχισμός» της Τουρκίας και οι «ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ» στην Ελλάδα

Σήμανε ο «Τεμαχισμός» της Τουρκίας και οι «ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ» στην Ελλάδα

29 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2015

Δρ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΡΔΑΚΑΣ

Θα το πούμε όσο το δυνατόν πιο απλά, καθότι εισερχόμαστε σε αχαρτογράφητα γεωπολιτικά νερά. Όποιος δεν το κατάλαβε το 2013 είναι σίγουρο ότι θα το κατανοήσει σήμερα το 2015.

21 Δεκεμβρίου 2013

Η Ρωσία παρέχει «εκτεταμένες εγγυήσεις για την ασφάλεια» του ισραηλινού πυρηνικού οπλοστασίου. Μετά την υποβολή αίτησης προσχώρησης στην τελωνειακή Ευρασιατική Οικονομική Ένωση στην οποία ηγείται η Ρωσία και μετέχουν επίσης το Καζακστάν και η Λευκορωσία, η Ρωσία προχωρά σε νέα εντυπωσιακή γεωπολιτική ενέργεια εγγυώμενη το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ.

Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Maariv, ο Β. Netainyagu συναντήθηκε με τον Β. Πούτιν στη Μόσχα ,όπου ο Β.Νετανιάχου κατάφερε να πάρει από τον πρόεδρο της Ρωσίας «εκτεταμένες εγγυήσεις για την ασφάλεια» του ισραηλινού πυρηνικού οπλοστασίου. Την ίδια στιγμή, ο ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Αβιγκντόρ Λίμπερμαν πραγματοποίησε σημαντικές συνομιλίες με τον εξ απορρήτων σύμβουλο του Ρώσου Προέδρου, Yuri Ushakov. Αποτέλεσμα αυτών των συνομιλιών είναι να δοθεί το «πράσινο φώς» στην συμμετοχή ρωσικών εταιρειών στην εξόρυξη και εκμετάλλευση των ισραηλινών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

Το γεωστρατηγικό παιχνίδι στην περιοχή της Μ. Ανατολής με έπαθλο τα τεράστια κοιτάσματα υδρογονανθράκων μόλις έχει ξεκινήσει . Οι παγκόσμιοι παίκτες είναι μεγάλοι και ισχυροί. Στο πλαίσιο αυτό θα δούμε ανατροπές από την μία πλευρά και από την άλλη θα δούμε την εμφάνιση νέων συμμαχιών που δεν ήταν εφικτές πριν από λίγο καιρό. Οι νέες αυτές συμμαχίες σήμερα ‘κάνουν μπάμ’ στο μάτι.

29 Νοεμβρίου 2015

Ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος προερχόμενο από τη Συρία εισήλθε πρόσφατα «κατά λάθος» στον ισραηλινό εναέριο χώρο πριν γυρίσει πίσω, ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Μοσέ Γιααλόν. «Ρωσικό αεροσκάφος από τη Συρία εισήλθε στον εναέριο χώρο μας σε βάθος ενός μιλίου (1,6 χλμ.), αλλά όλα ρυθμίστηκαν αμέσως και το ρωσικό αεροπλάνο επέστρεψε προς τη Συρία», δήλωσε ο υπουργός μιλώντας στο δημόσιο ισραηλινό ραδιόφωνο. «Πρόκειται προφανώς για λάθος του πιλότου που πετούσε κοντά στο Γκολάν», είπε ο Γιααλόν.

Υπάρχει μια «γραμμή επικοινωνίας και συντονισμού για την αποφυγή παρεξηγήσεων στη Συρία μεταξύ του Ισραήλ και της Ρωσίας, καθώς τα ρωσικά αεροσκάφη δεν έχουν πρόθεση να μας επιτεθούν, γι᾽ αυτό δεν πρέπει η αντίδρασή μας να είναι αυτόματη και να τα καταρρίπτουμε μόλις γίνει ένα λάθος», πρόσθεσε. Και φυσικά οι Ισραηλινοί δεν κατέρριψαν το Ρωσικό αεροσκάφος, γιατί το πρωταρχικό μέλημα της νέας συμμαχίας-άξονα είναι να ‘καταρρίψουν’ την εγωπάθεια του νεοθωμανικού μοντέλου της Τουρκίας που θέλησε να διαταράξει ισορροπίες δεκαετιών στην Μέση Ανατολή και στον Καύκασο ενεργοποιώντας αλυτρωτικές κινήσεις φανατικών ισλαμικών ομάδων.

Μέσα στην γεωπολιτική αυτή συμμαχία και με τον ίδιο στόχο εκτός από τους μεγάλους παίκτες παίζουν και οι μικρότεροι βλ. Κούρδοι και Αρμένιοι που συμπληρώνουν την εξίσωση που το αποτέλεσμα της είναι η κομψή ή η άκομψη διάλυση της Τουρκίας και η παραχώρηση σε αυτούς αντιστοίχων εδαφών.

Φυσικά αυτή η εξίσωση ενεργοποιήθηκε με το δαιμονικό φαινόμενο που ακούει στην ιδεολογική διαστροφή των υποπροϊόντων της Δύσης βλ. ISIS. Και θα ρωτήσετε πάνω σε αυτά πού παίζει η Αμερική;

Μετά τις οικονομικές καταστροφές των γεωστρατηγικών εξορμήσεων της στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, η Αμερική θέλει να παίζει μόνο σαν μαέστρος και από κάποιες δηλώσεις που έρχονται από αυτήν κατανοεί ότι και η ίδια θέλει να συμμετέχει στην παραπάνω εξίσωση του τεμαχισμού και της διάλυσης της Τουρκίας πάντα όμως από απόσταση και για τον λόγο να μην καρπωθεί η Ρωσία όλο το κέρδος.

Ο γνωστός αμερικανός στρατηγός Γουέσλι Κλάρκ, δήλωσε στο CNN: «Ας είμαστε ξεκάθαροι. Το ΙΚ δεν είναι απλώς μια τρομοκρατική οργάνωση. Είναι μια σουνιτική τρομοκρατική οργάνωση». Αυτό σημαίνει ότι στοχοποιεί τους σουνίτες και αυτό σημαίνει ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας, παρά το γεγονός ότι αποτελεί απειλή και για τις χώρες αυτές. Εξ άλλου πάντα υπάρχει η σκέψη ότι η Τουρκία υποστηρίζει το ΙΚ. «Κάποιος αγοράζει το πετρέλαιο που το ΙΚ πουλά, το πετρέλαιο που διοχετεύεται μέσω του εδάφους κάποιων. Για μένα περνά μέσω Τουρκίας, αν και οι Τούρκοι ποτέ δεν το παραδέχτηκαν».

Σύμφωνα με δημοσίευμα από το Sputnik ο απόστρατος αμερικανός υποστράτηγος Πολ Βάλελι, υποστηρίζει ότι η σημερινή Τουρκία επιδιώκει την αναβίωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο ίδιος πιστεύει πως η Τουρκία συνεργάζεται στενά με το ΙΚ και για αυτό πρέπει να εκδιωχθεί από το ΝΑΤΟ.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι ήταν εδώ και καιρό προαποφασισμένο να δοθεί το σύνθημα για τον τεμαχισμό της Τουρκίας… λες και διάβαζαν όλοι τους τον ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ.

Όμως πάμε στα δικά μας…

Αυτοί που αποφάσισαν να διαλυθεί η Τουρκία δεν ήθελαν σε αυτή την χρονική συγκυρία μια ΕΛΛΑΔΑ ΔΥΝΑΤΗ για να μην παίζει αποφασιστικά στο γεωπολιτικό κενό που πρόκειται να δημιουργηθεί. Οδηγήθηκε λοιπόν η ΕΛΛΑΔΑ ‘στην χώρα των θαυμάτων των μνημονίων’ και κατάντησαν τον λαό της επαίτη.

Η Ελλάδα χώρα ανέργων και φτωχών

Ως μια χώρα ανέργων και φτωχών εργαζομένων και συνταξιούχων περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα, η εφημερίδα Tagesspiegel του Βερολίνου. «Κρίση και κανένα τέλος στον ορίζοντα: μόνο ένας στους τρεις Έλληνες ανήκει στο οικονομικά ενεργό μέρος του πληθυσμού. Συγχρόνως οι συντάξεις βουλιάζουν. Και μόνο ένας στους δέκα ανέργους λαμβάνει οικονομική βοήθεια από το κράτος», είναι το συμπέρασμα της γερμανικής εφημερίδας για το νέο κοινωνικό status quo που διαμορφώνεται στην Ελλάδα.

Το χρέος τρομάζει

Παρά τα όσα λέγονται, το χρέος αποτελεί το μεγάλο αγκάθι για την ελληνική οικονομία καθώς αγγίζει το δυσθεώρητο ποσό των 560 δισ. Ευρώ. Με αυτά τα δεδομένα η Ελλάδα πρέπει να πορευθεί μέσα στους κόλπους της ΕΕ όπου συν την πίεση όλων αυτών έρχεται να προστεθεί και το ζήτημα του προσφυγικού…

Όλοι αυτοί οι γεωπολιτικοί παίκτες σε αγαστή συνεργασία με τους τοκογλύφους–εμπόρους των Εθνών μέσα σε αυτά που σκαρφίστηκαν δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει και ο αστάθμητος παράγοντας της ΕΚΠΛΗΞΗΣ που λέγεται ΘΕΟΣ. Και όμως αυτοί δεν μπορούν πιστέψουν ούτε και στον ‘από μηχανής Θεό’, γιατί το σχέδιο που εκπονήθηκε πάει καλά και βρίσκεται στο τέλος του.

Φυσικά όλα τα σχέδια μεταξύ των υπερφίαλων και κλεπτών των ανθρώπινων ζωών αποτυχαίνουν, γιατί αφ ενός δεν έχουν ευλογία και αφ ετέρου γιατί στο τέλος μαλώνουν λόγω της απληστίας ποιος θα πάρει τα περισσότερα.

Ο οικονομικός πόλεμος που έφεραν στην Ελλάδα, οι προσφυγικές ροές που προωθήθηκαν βάσει σχεδιασμού εδώ, αλλά και η εν αναμονή εμπλοκή στο ΑΙΓΑΙΟ και στα ΣΤΕΝΑ, θα είναι η αυτοκτονία της Ευρώπης… ΚΑΙ ΤΟΤΕ αρχίζουν οι ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ στην χώρα των ΕΛΛΗΝΩΝ ΡΩΜΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ.

Βοήθειά μας ο εορτάζων ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ο Πρωτόκλητος

http://hellasforce.com/2015/11/29/σήμανε-ο-τεμαχισμός-της-τουρκίας-και/

«Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό»

«Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό»

30/11/15

Γράφει ο Δημητρης Νατσιός, Δάσκαλος, Κιλκίς

«Οι άνθρωποι θα μείνουν πτωχοί, γιατί δεν θα ‘χουν αγάπη στα δένδρα» (Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός).

Παραπέμπω, εν πρώτοις, σ’ ένα έξοχο κείμενο του τροπαιούχου Νομπελίστα μας ποιητή Γιώργου Σεφέρη. Έλεγε το 1936: «Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, ζω ολοένα με το εντονότερο συναίσθημα, πώς δεν είμαστε στην Ελλάδα, πώς αυτό το κατασκεύασμα, που τόσο σπουδαίοι και ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά, δεν είναι ο τόπος μας, αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μία πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό». Κι αν αυτά λέγονται λίγο πριν από το ένδοξο ΄40, όπου οι Έλληνες μπορούσαν ακόμη να «μεθύσουν» από το «αθάνατο κρασί του Εικοσιένα», τι να πούμε για το σήμερα; Σήμερα η νοσταλγία έγινε θλίψη ανείπωτη, θρηνωδία ασίγαστη για τον ξεπεσμό της Πατρίδας μας.

Όμως «το πιο πυκνό σκοτάδι, είναι λίγο πριν ξημερώσει ο Θεός», έλεγε ο Κολοκοτρώνης. Το Γένος μας και άλλες φορές σταυρώθηκε, αλλά «ιδού ζώμεν». Όταν έπεσε η βασιλεύουσα Πόλη, «η χαρά και ελπίδα των Ελλήνων», ο λαός μας δεν ζητεί παρηγοριά από την Θεομάνα μας, την Παναγία, αλλά σπεύδει και την παρηγορεί, ρίχνοντας συγχρόνως και τον σπόρο της ανάστασης του Γένους. «Σώπασε κυρά-Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά σου θα ‘ναι».

Και σήμερα αυτό πρέπει να κάνουμε, για να ξεπεράσουμε την στενωπό της κρίσης, να στραφούμε πίσω. «Όλα τα έθνη για να προοδεύσουν πρέπει να βαδίσουν εμπρός, πλην του ελληνικού που πρέπει να στραφεί πίσω», έλεγε ο αθηναιογράφος Δημήτρης Καμπούρογλου (1852-1942).

Πόλεμοι, αστυφιλία, φτώχεια, μανιώδες κυνήγι του εύκολου και άκοπου πλουτισμού απομάκρυναν τον λαό μας από τα ευλογημένα χωριά μας. Συνωστιζόμαστε στις τσιμεντουπόλεις, τις απρόσωπες και απάνθρωπες, γεγονός με τραγικές συνέπειες στο ήθος και τον χαρακτήρα μας.

Μακριά από την φύση, την γη, το «λίαν καλό» έργο του Δημιουργού, θαμπωθήκαμε από τα πρόσκαιρα και μηδαμινά έργα των χειρών μας, τις πολύχρωμες βιτρίνες και ξεχάσαμε τον Κτίστη, πέσαμε σε απιστία. Μα «οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού». Κλείσαμε, κλειδώσαμε και τα παιδιά μας στα πανέμορφα παιδικά δωμάτιά τους, στερώντας τα από το σημαντικότερο πράγμα για την υγιή ανατροφή τους, το παιχνίδι. («Το σπουδαιότερο πράγμα που κάνει ένα παιδί είναι το παιχνίδι», έλεγε ο Ελύτης). Αντί να ανατρέφουμε αυτούς, που θα πετούν ψηλά και θα αγναντεύουν το πέλαγος, φυλακίσαμε τα παιδιά σε «χρυσά κλουβιά».

Τα παιδιά, όμως για να «ανθίσουν», θέλουν γη, χώμα, να απολαύσουν και να χαρούν το ατίμητο δώρο του Θεού, την ελευθερία. Αυτό ισχύει για όλους μας. Ας μην μας διαφεύγει το γεγονός πώς η κατοχή γης – ιδιοκτησίας τονώνει ακόμη ακόμη το εθνικό αίσθημα λόγω προσωπικού γοήτρου και αλληλεγγύης προς την Πατρίδα. Τροφοδοτεί δεσμούς, που κινούν τα ζωτικά νεύρα της ανθρώπινης υποστάσεως, σε αντίθεση με την «πολυκατοικημένη» συνοίκηση, όπου ανθεί η δυσαρέσκεια, η νευρικότητα, μειώνεται, εν τέλει, και η αγάπη προς την Πατρίδα. Και ακόμη «αυτός που δεν έχει έδαφος κάτω από τα πόδια του, δεν έχει μήτε Θεό, κι όποιοι αρνείται την Πατρίδα του, αρνείται τον Θεό» γράφει ο Ντοστογιέφσκι.

Και αυτό ισχύει περισσότερο για εμάς τους Έλληνες, για τούτο το «ένδοξο καλυβάκι», που μας δώρισε ο Θεός. Η συχνότατη επωδός του Μακρυγιάννη: «πίστη και Πατρίδα μου», ήταν για όλους εκείνους που μας παρέδωσαν αυτό τον τόπο, ως «τζιβαϊρικόν πολυτίμητο» ένα δίδυμο, αλλά αδιαίρετο χρέος ιστορικής υπάρξεως.

Η κρίση, που ταλανίζει τους λαούς μας, είναι απότοκος και της απομάκρυνσής μας από την πατρώα γη. Διασώζει η ελληνική μυθολογία μια βαθιάς έννοιας και λεπτότητας αλληγορία: Τον γιό του Ποσειδώνα και της Γης, τον τρομερό και δυσπολέμητο γίγαντα Ανταίο, που αντλούσε την δύναμή του από την γη. Όσο την πατούσε, ήταν ανίκητος. Τον φόνευσε ο Ηρακλής ανασηκώνοντάς τον από το χώμα. «Πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία», μας προτρέπει ο ποιητής Μ. Κατσαρός. Και αυτό το νερό είναι η παράδοση. Οι νέοι πρέπει να μάθουν, ότι δεν είμαστε χθεσινοί, ότι ερχόμαστε από πολύ μακριά και έχουμε χρέος να πάμε πιο μακριά. Και αυτή η εθνική αυτογνωσία γίνεται με την επιστροφή στο σπίτι, όπου γεννηθήκαμε. «Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι στοιχειό είναι και με προσκαλεί ψυχή και με προσμένει», γράφει ωραιότατα ο Παλαμάς. Οι μπαζωμένες πόλεις κουράστηκαν και κούρασαν. Τα «ρόδινα ακρογιάλια της Πατρίδας μας», τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου. Περιμένουν τους ανθρώπους τους. Ο άνθρωπος, όταν τα ποτίζει με τον τίμιο ιδρώτα του, τα ημερώνει. Έγραφε με πίκρα ο Φώτης Κόντογλου για «τη ζάλη και την αηδία», που τον έπιανε στις γυάλινες πολιτείες με τους γυάλινους ανθρώπους:

«Θαρρώ πώς βρίσκομαι σε καμμιά βρώμικη φυλακή, χάνω το κέφι μου και θέλω γρήγορα να φύγω μακρυά, ν’ απομείνω με τον εαυτό μου. Συζητήσεις ατελείωτες και μπερδεμένες, δουλειές, επιχειρήσεις, θέατρα, βιβλία, πολιτική αγωνία, αδιαντροπιά, λεφτά, λεφτά… Ο ιδρώτας τρέχει από πάνω μου. Μηχανές λογής-λογής μουγκρίζουνε γύρω μου. Οι άνθρωποι τρέχουνε σαν να ‘ναι στο φρενοκομείο. Φεύγω μακριά. Τρέχω, σαν να ξέφυγα από ληστές. Δεν πιστεύω τα μάτια μου πώς βρίσκουμαι μακρυά από την κόλαση! Ησυχία! Κάθομαι σε μία πέτρα. Κοιτάζω τα βουνά, τα δέντρα, το χώμα, τα σύννεφα, κι αναστενάζω. Βλογημένη πλάση του Θεού. Αγαπημένο καταφύγιο…» (Μυστικά Άνθη, σελ. 223).

Αυτό το ευλογημένο καταφύγιο, την γη μας, την ιθαγένειά μας, να ξαναβρούμε. Την ταπεινή ομορφιά του τόπου μας, τα πρόσωπα των εν Χριστώ αδελφών μας, τα αρώματα, τις γεύσεις της Πατρίδας μας, να ζεσταθεί πάλι η καρδιά μας, που είναι ξυλιασμένη από την παγωνιά της «μεθυσμένης» πολιτείας.

Και ας ανοίξουμε το στόμα μας για να πούμε αυτό που έλεγαν οι παλιοί, οι Ρωμιοί, όταν τους εύρισκαν «περιστάσεις και θλίψεις και συμφοραί του βίου». «Την πάσαν ελπίδα μας εις σε ανατίθεμεν, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν μας υπό την σκέπην σου».

Και ας μην ακούμε τον μάταιο αυτό κόσμο. Ο κόσμος σήμερα πλανάται. Ένας από τους τελευταίους Γεροντάδες του Γένους έλεγε ότι άκουσε μία μάνα να λέει στην κόρη της:

«Άκουσε, κόρη μου, εγώ σαν μεγαλύτερη θα πεθάνω, και οι μέρες που έρχονται είναι πολύ δύσκολες. Μπορεί να έρθει μία περίοδος όπως τότε στους Εβραίους της Π.Δ. και να χαθούν οι γραφές και τα Ευαγγέλια. Αν λοιπόν, έλθει μία περίοδος τέτοια, της λέει, και δεις ότι δεν υπάρχει το Ευαγγέλιο και έτσι δεν θα ξέρετε τι να κάνετε, τότε να κοιτάς τι κάνει ο κόσμος κι εσύ να κάνεις το αντίθετο. Και αυτό θα είναι το Ευαγγέλιο». 

Με άλλα λόγια αυτό είναι η Επανάσταση…

http://kostasxan.blogspot.gr/2015/11/blog-post_750.html