Το έγκλημα κατά των Ποντίων είναι χειρότερο και από εκείνο κατά των Εβραίων

Το έγκλημα κατά των Ποντίων είναι χειρότερο και από εκείνο κατά των Εβραίων

10/11/15

ΝΙΚΟΣ ΚΤΙΣΤΑΚΗΣ

Η δήθεν διαμάχη περί επιστημονικότητας και χρησιμοποίησης του όρου ‘γενοκτονία’ ή ‘αιματηρή εθνοκάθαρση’ στην πραγματικότητα είναι μία ευτελής αναμέτρηση μεταξύ αριστερών ή ανανιψάντων πρώην αριστερών που τους έμειναν οι διεθνιστικές καταβολές τους και ακροδεξιών εθνικιστών.

Οι πρώτοι κόπτονται να είναι υπεράνω, να είναι διεθνιστές, δήθεν αντικειμενικοί που προβάλλουν και τα εγκλήματα του δικού μας λαού (αναμφισβήτητα πολλά), για να αποδείξουν τη μεγαλοψυχία τους και φυσικά για να προκαλέσουν τους φασιστοδεξιούς.
 Οι δεύτεροι είναι υστερικοί, σχεδόν παράφρονες, οι περισσότεροι κολλημένοι σε αρχαΐζοντα τσιτάτα και ιδεοληψίες και θαυμαστές του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, όλοι τους ρατσιστές, εθνικιστές, ακροδεξιοί και φασιστοειδή που καλλιεργούν το μίσος προβάλλοντας επιλεκτικά ιστορικά γεγονότα, θεωρώντας πως είμαστε ανώτερος λαός και διάφορες άλλες παραδοξότητες σε διάφορα επίπεδα, από το φανατικό καθηγητή φιλόλογο μέχρι το γραφικό αδαή οπαδό του Λιακόπουλου.


Και ποια είναι η ιστορική αλήθεια για το έγκλημα που συντελέσθη εναντίον των Ποντίων και των ανθρώπων της Μικράς Ασίας; Είναι ένα από τα χειρότερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εφάμιλλο του ολοκαυτώματος των Εβραίων, που η λέξη 'γενοκτονία' είναι πολύ μικρή για να εκφράσει την τεράστια θηριωδία συστηματικής εκτέλεσης περισσότερων του ενός εκατομμυρίου ανθρώπων.

Και θα προχωρήσω ακόμη περισσότερο. Θα μιλήσω με ψυχραιμία γιατί πιστεύω ακράδαντα πως η δολοφονία των Ποντίων και των Μικρασιατών έχει ποιοτικά χαρακτηριστικά (αν υπάρχουν τέτοια σε εγκλήματα) που είναι χειρότερα από τα κολαστήρια του Άουσβιτς, του Μαουτχάουζεν και του Νταχάου. Γιατί στα στρατοπεδα συγκέντρωσης που εξολοθρεύτηκαν έξι εκατομμύρια άνθρωποι υπήρχε ένα κλειστό σύστημα βιομηχανικής εκτέλεσης ανθρώπων, που διατηρούσε στεγανότητα και μυστικότητα.
 Τα συνεργεία ζόντερ κομάντο έκαιγαν τους ανθρώπους που κατέφταναν με τα τρένα μυστικά, οι φρουροί Ες Ες κρατούσαν το απόρρητο και παρόλο που έβγαιναν στη φόρα περιστασιακά τα γεγονότα, τα στόματα κρατούνταν κλειστά. Ο Χάιντριχ Χίμλερ, στρατάρχης των Ες Ες, είχε εκδώσει διαταγή επί ποινή θανάτου σε όποιον αποκάλυπτε το έργο των στρατοπέδων συγκέντρωσης.
 Ο γερμανικός πληθυσμός δεν μπορούσε να πιστέψει φήμες και περιγραφές που τις έλεγαν χαμηλόφωνα. Αυτό συνέβη στη ναζιστική Γερμανία.

Στις σφαγές των Ποντίων και των Μικρασιατών εξολοθρεύτηκαν ένα εκατομμύριο άμαχοι άνθρωποι στους δρόμους, στις πόλεις, στα χωριά, στα στρατοπεδα της Ανατολής, στις μεγάλες πορείες στην Αλμυρή έρημο, όλα μπροστά στο γενικό πληθυσμό, που, είτε παρακολουθούσε επικροτώντας τις σφαγές, είτε λάμβανε μέρος στη δαιμονική γιορτή του αίματος.
 Στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης η αλήθεια ξεσκεπάστηκε πολύ μετά το έγκλημα και μάλιστα δικαιολογήθηκαν οι σύμμαχοι πως δεν γνώριζαν, δεν είχαν αποδείξεις, για να κάνουν δολιοφθορές στα εργοστάσια θανάτου.

Στη Σμύρνη, υπάρχουν ακόμη και ρεπορτάζ και φωτογραφίες του Χεμινγουέι και όλων των μεγάλων εφημερίδων της εποχής, που παρουσίαζαν έναν ολόκληρο λαό να σφαγιάζεται τη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα, στους δρόμους, μπροστά στα μάτια του γενικού πληθυσμού που συμμετείχε, και ξένων δημοσιογράφων.
 Είχε πει ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ πως αυτός δεν θα επαναλάβει το λάθος του Μωάμεθ του ΙΙ, δηλαδή δεν θα αφήσει τους Μικρασιάτες χωρίς να τους τιμωρήσει και να τους εξολοθρεύσει. Είχε πει ο Χίτλερ: «Ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμενίους;», εννοώντας πως οι λαοί έχουν τόσο κοντή μνήμη που ξεχνούν όλες τις θηριωδίες, άρα ξεπαστρέψτε ελεύθερα αφού γρήγορα θα το ξεχάσουν.


Αλήθεια, ποιος θυμάται σήμερα τους Ποντίους; Μα ο Φίλης. Αλλά το κάνει για να ευτελίσει, να σοκάρει, να υποβιβάσει, να μειώσει τη μνήμη ενός εκατομμυρίου νεκρών, να μηδενίσει την αξία της ιστορικής αλήθειας. Και μη μου πείτε πως δήλωσε ότι οι 400 χιλιάδες Πόντιοι που ρίχτηκαν στους ομαδικούς τάφους ήταν «αιματηρή εθνοκάθαρση» αλλά όχι γενοκτονία, άρα ο Φίλης, αυτός ο σούπερ αντικειμενικός τύπος και χαρακτηριστής των όρων της ιστορίας, πρέπει να μας συγκινήσει με τη λεπτολογία και την αντικειμενικότητά του. Δεν με πείθει πως ανακινεί το θέμα λόγω ιστορικής αλήθειας και επιστημονικής λεπτολογίας. Ικανοποιεί απλά την αριστεροσύνη του και το διεθνισμό του.

Ε, λοιπόν, αυτός ο όρος ‘γενοκτονία’ για μένα είναι μικρός και ελάχιστος για ένα έγκλημα που είναι της ίδια τάξης, αν όχι χειρότερο, από το ναζιστικό ολοκαύτωμα. Και αφού η συζήτηση περί λέξεων, οι γλωσσολόγοι και οι μεταφραστές λένε πως οι λέξεις που δεν μεταφράζονται σε άλλες γλώσσες προσδίδουν χαρακτηριστικά και παρουσιάζουν την ψυχολογία των λαών. Ο Ηλίας Βενέζης στο «Νούμερο 31328» λέει για το «Γιαζίκ», την τουρκική λέξη που μεταφράζεται απόλυτα στα ελληνικά ως «κρίμα».
 Και περιγράφει πως αφού περάσαν τα χρόνια στην αιχμαλωσία, γλύκανε ο θυμός, καταλάγιασε το μίσος.

Βαθιά στην Ανατολή οι άνθρωποι τους έβλεπαν κουρελήδες και πεινασμένους και τους πρόσφεραν ελεημοσύνη. Οι γριές Τουρκάλες κουνούσαν λυπημένα τα κεφάλια τους και έλεγαν «Γιαζίκ», τα παιδιά σταμάτησαν να τους πετροβολούν, οι φρουροί να τους δέρνουν, οι επιστάτες να τους τιμωρούν. Αφού είναι Γιαζίκ.


Οι νεκροί δεν έχουν ανάγκη ούτε το διεθνισμό ούτε τη σχολαστική ορολογία του Φίλη, αλλά ούτε και το μισαλλόδοξο φασιστοεθνικισμό. Αυτό το φρικιαστικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού, η σφαγή ενός εκατομμυρίων άμαχων Ποντίων και Μικρασιατών, που η λέξη ‘γενοκτονία’ είναι μικρή αλλά έστω κατάλληλη για να εκφράσει τις πονεμένες μνήμες και το παράπονο των χαμένων ψυχών, δεν ζητάει εκδίκηση, ούτε υπηρετεί το μίσος. Οι λαοί πρέπει να συγχωρέσουν, να συμβιώσουν, να συνεργαστούν. Μόνο η λήθη να μην υπάρξει, γιατί τότε θα επαληθευτεί ο Χίτλερ που κορόιδεψε κυνικά και δαιμονικά τους λαούς που ξεχνούν. Και τότε είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε την επανάληψη.

Κι αν είναι δύσκολο να συνυπάρξει η συγχώρεση μαζί με τη μνήμη, ας το προσπαθήσουμε γιατί το οφείλουμε στους νεκρούς, και εγώ στη γιαγιά μου τη Βαγγελιώ, που κάποτε ήρθε ξυπόλυτη από τη Σμύρνη....

Πηγή

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2015/11/blog-post_118.html

Σε τριπλή μέγγενη κινδύνων η Ελλάδα

Σε τριπλή μέγγενη κινδύνων η Ελλάδα

16/11/2015

Γράφει ο Κ. Κυριακόπουλος

Η κατάσταση περιπλέκεται επικίνδυνα - Η τζιχάντ στοχοποιεί την πατρίδα μας - Δούρειος Ίππος οι Τασίες που την κυβερνούν

Αν συνεχίσουμε να προσφυγολογούμε ατελεύτητα και να προσεγγίζουμε τις εθνικές προκλήσεις με εθνικό αποχρωματισμό... Αν δε συνειδητοποιήσουμε άμεσα ότι σε αυτές τις συνθήκες, η πολυχαϊδεμένη μας "προσφυγιά", είναι αντικειμενικά ο «ξενιστής», στο σώμα του οποίου γαντζώνονται για να εισβάλουν στη χώρα οι ορκισμένοι φονιάδες, τότε η στιγμή που θα βάφουμε τη μούρη μας στα χρώματα του θανάτου πλησιάζει απειλητικά, κι αλίμονο σ αυτόν που δε το αντιλαμβάνεται.

Η κατάσταση περιπλέκεται επικίνδυνα. Οι ρυθμοί της απόλυτης επιδείνωσης τείνουν να καταστούν ανεξέλεγκτοι. Και η πολιτική ηγεσία του τόπου βρίσκεται αντιμέτωπη με την πρόκληση της ανάγκης για λήψη δύσκολων αποφάσεων. Δύσκολον γιατί δυστυχώς το πολιτικό προσωπικό που νέμεται την εξουσία στον τόπο, αρνείται ν αποδεχτεί πως τα εθνικά συμφέροντα για να μην πολτοποιηθούν μαζί με τη χώρα στην περιδίνηση μιας νέας εθνικής τραγωδίας, θα πρέπει να τεθούν πέρα και πάνω από τα καταστροφικά ιδεολογήματα που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν με τον πιο τραγικό τρόπο.

Μια ομάδα αμφιλεγόμενων πολιτικών, δημοσιογράφων και γενικά αναγνωρίσιμων διαμορφωτών της κοινής γνώμης, ταμπουρωμένη πίσω από μια επίπλαστη νηφαλιότητα, συστήνει εγκράτεια, μετρημένες αποφάσεις και συνεσταλμένη διαχείριση. Πρόκειται για μια επικίνδυνη παράλληλη εξουσία, που λειτουργεί ως εντεταλμένος αβανταδόρος των επιλογών που τροφοδοτούν και αναπαράγουν χειρισμούς εγκληματικούς για τον τόπο.

Τα πολυδιαφημισμένα «προσόντα» της, δηλαδή η «εγκράτεια, οι μετρημένες αποφάσεις και η συνεσταλμένη διαχείριση», δεν είναι παρά μια αλληλουχία από πρόστυχα και αποπροσανατολιστικά συνώνυμα της ατολμίας, της προσχηματικής εγκατάλειψης των εθνικών προτεραιοτήτων, και της απόλυτης προσαρμογής σε επιλογές που ντύνονται με το φερετζέ της ανθρωπιάς, του καθωσπρεπισμού και της πολιτικής ορθότητας, προκειμένου να κρύβουν επιμελώς το βρώμικο πρόσωπο του εφιάλτη.

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή και μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στην καρδιά του Παρισιού, συμπιέζεται επικίνδυνα μέσα σε τριπλές γεωπολιτικές συμπληγάδες.

Η πρώτη είναι οι ίδιοι της οι «σύμμαχοι», που δε θα διστάσουν να προχωρήσουν μονομερώς σε μέτρα «εθνικού προστατευτισμού», για ν αποφύγουν την αντίδραση των κοινωνιών τους, εγκαταλείποντας τη χώρα μας στη μέγγενη του ισλαμικού εφιάλτη, που τον καλωσόρισε ως μάνα εξ ουρανού, η διαστροφική νεοταξίτικη σαβούρα που κυβερνά τον τόπο.

Η δεύτερη είναι η ίδια η Τουρκία που εμφανίζεται γεωπολιτικά δυναμωμένη και αναβαθμισμένη, και η οποία συντονίζει ανεξέλεγκτα τη χορογραφία του ισλαμικού εφιάλτη, και ως μπίζνα δουλεμπορική αλλά κυρίως ως συγκεκριμένη στρατηγική στη διακεκαυμένη γεωπολιτική σκακιέρα.

Η τρίτη είναι η ίδια η φυσιογνωμία του εισβολέα. Ο χαρακτηρισμός που αποδίδεται στους φονταμενταλιστές του Ισλάμ ως «τρομοκράτες» είναι ελλιπής, και αποδίδεται σκόπιμα για να συγκαλύψει την πραγματική ταυτότητα των ιστορικών γεγονότων.

Η τρομοκρατία – έστω και ως μη αποδεκτή μορφή – είναι πράξη πολιτικής αντίστασης σε συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές και επιχειρεί με έναν δυναμικό τρόπο να τις ακυρώσει. Αυτό συμβαίνει σήμερα στην Ευρώπη; Αν δηλαδή αύριο αποσυρθούν όλοι οι ξένοι στρατοί από τη Μέση Ανατολή, πιστεύει κανείς ότι οι εισβολείς που μπήκαν στον Ευρωπαϊκό χώρο για να δολοφονήσουν, θα επιστρέψουν ικανοποιημένοι στις πατρίδες τους και θα ανάψουν την πίπα της Ειρήνης;

Ας μη γελιόμαστε. Το Ισλάμ είναι μια πολιτική θρησκεία του μίσους και της μη ανοχής σε οτιδήποτε διαφορετικό, οπουδήποτε στον πλανήτη. Οι φανατικοί υπηρέτες του, θέλουν να καταπιούν οτιδήποτε διαφορετικό και σε σχέση με τούτο, δε συνετίζονται, δεν καλοπιάνονται, δεν υποστέλλουν τη σημαία του μίσους. Επομένως, οι ξένες επεμβάσεις δεν είναι αυτές που δημιούργησαν τέρατα, αλλά διευκόλυναν την κυριαρχία τους μέσα στις ίδιες τους τις πατρίδες. Αυτά τα τέρατα, δε δολοφονούν υπερασπιζόμενα τις πατρίδες τους, αλλά γιατί θρέφονται από το μίσος για τις άλλες πατρίδες. Αυτά τα τέρατα, χρησιμοποιούνται από τη στρατηγική της γεωπολιτικής, αλλά τα ίδια αυτά καθ εαυτά δεν διαχειρίζονται γεωπολιτική. Διαχειρίζονται το μίσος και την διαστροφική αγάπη για το θάνατο.

Η στρατηγική γεωπολιτική φυσικά και θα αξιοποιήσει το δολοφονικό χτύπημα στη Γαλλία. Αυτό είναι βέβαιο. Αλλά μόνο αφελείς μπορούν να πιστεύουν πως αυτά τα τέρατα θα χτυπούσαν τη Γαλλία που τα τροφοδότησε με οπλισμό, εξ αιτίας μιας κάποιας δικής τους αυτοτελούς γεωπολιτικής στόχευσης.

Αυτά τα τέρατα χτύπησαν τη Γαλλία και θα χτυπήσουν οπουδήποτε, επειδή απλά μισούν. Και μισούν γιατί μόνο αυτό έμαθαν να κάνουν.

Είναι μύθος λοιπόν να πιστεύουν οι ελληνόφωνοι κοκορόμυαλοι, πως η Ελλάδα δε θα μπει στο στόχαστρο της τζιχάντ, επειδή έχει μια συνετή πολιτική μη πρώτης γραμμής, απέναντι στις βομβαρδιζόμενες πατρίδες τους.

Η Ελλάδα θα μπει στο στόχαστρο της τζιχάντ, επειδή είναι η Ελλάδα… Επειδή έχει συγκεκριμένη πολιτισμική διαδρομή… Επειδή είναι χριστιανική χώρα… Επειδή δεν είναι καθόλου δύσκολο να χρησιμοποιηθεί ο διεστραμμένος τζιχαντιστής, από τον τούρκο μαέστρο της επιθετικής στρατηγικής και διπλωματίας.

Ευρισκόμενοι λοιπόν όλοι εμείς αντιμέτωποι με αυτές τις πολυσύνθετες προκλήσεις, οφείλουμε πρωτίστως σαν κοινωνία να απαιτήσουμε από τα άβουλα ανδρείκελα της πολιτικής, να τεθούν μπροστά στις ευθύνες τους και να πάρουν συγκεκριμένες αποφάσεις, αντί να εξαντλούμε τη φαυλότητα της επίπλαστης δημοκρατίας μας, στο να βάφουμε τη μούρη μας σαν τον κώλο της μαϊμούς.

Και αυτά που οφείλουμε να απαιτήσουμε άμεσα, δημιουργώντας και το αντίστοιχο κίνημα που θα τα επιβάλει, οφείλουν να κινηθούν σε τέσσερις άξονες, με κεντρική επιδίωξη να μη συνεχίσει να παραμένει η χώρα μας ουραγός των εξελίξεων, αλλά να συμβάλει καθοριστικά στη δραστική τροποποίηση της διεθνούς γεωπολιτικής ατζέντας.

Θα το καταφέρουμε αυτό αν συνεχίσουμε να προσφυγολογούμε ατελεύτητα και με εθνικό αποχρωματισμό και δε συνειδητοποιήσουμε άμεσα ότι σε αυτές τις συνθήκες, η πολυχαϊδεμένη μας "προσφυγιά", είναι αντικειμενικά ο «ξενιστής» στο σώμα του οποίου γαντζώνονται για να εισβάλουν στη χώρα οι ορκισμένοι φονιάδες;

Η απάντηση είναι ΟΧΙ και είναι κατηγορηματική.

Θα το καταφέρουμε αν συνεχίσουμε να κινούμαστε στη κατευθυνόμενη λογική της "εγκράτειας και της ατολμίας" όπως συνιστούν οι καλοθελητάδες και δεν υιοθετήσουμε άμεσα "επιθετική στρατηγική" ανατροπής της υπαγορευόμενης ατζέντας, που θα δρομολογεί εξελίξεις και δε θα σύρεται από αυτές;

Η απάντηση επίσης είναι ΟΧΙ και είναι επίσης κατηγορηματική.

Το πρώτο πράγμα λοιπόν που οφείλει να εξαναγκαστεί να κάνει το χρεοκοπημένο πολιτικό προσωπικό της χώρας, είναι να συνειδητοποιήσει ότι οι Τασίες σε οποιοδήποτε επίπεδο της διοίκησης, είναι παντελώς ανίκανες και ολίγιστες για να ασκήσουν εθνική πολιτική σε ένα πολυσύνθετο και διακεκαυμένο γεωπολιτικό περιβάλλον. Οι Τασίες από τη θέση του πρωθυπουργού της χώρας, μέχρι και την τελευταία «ανθρωπιστική» οργάνωση που στήριξε αυτή την πολιτική, εγκλημάτησαν σε βάρος της χώρας, και υπερσυσσώρευσαν εντός των τοιχών, ένα επικίνδυνο φορτίο, από το οποίο η πατρίδα μας πρέπει να απαλλαγεί άμεσα και χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η Ευρώπη αυτή τη στιγμή, και η πρωτίστως η χώρα μας όσο και αν δεν το αντιλαμβάνονται οι αφελείς, δέχεται οργανωμένη πολιτισμική εισβολή στα πλαίσια ενός θρησκευτικού πολέμου που έχει ήδη ξεκινήσει.

Πρώτο καθήκον λοιπόν είναι η άμεση αποναρκοθέτηση του εθνικού εδάφους από τους εισβολείς. Πριν η υπόλοιπη Ευρώπη φράξει τα δικά της σύνορα (και αυτό θα κάνει… μην έχετε καμία αυταπάτη) θα πρέπει να φορτωθεί το πρόβλημα που μας φόρτωσε, με μια εκτεταμένη επιχείρηση απαλλαγής της χώρας από τους εισβολείς, μέχρι και την τελευταία της γωνία. Μονομερής κατάργηση με ελληνική πρωτοβουλία της Σέγκεν τώρα… Μονομερής ακύρωση με Ελληνική πρωτοβουλία του ΔουβλίνοΙΙ τώρα… χωρίς παζαρέματα και χωρίς δεύτερη σκέψη.

Δεύτερο καθήκον η άμεση κήρυξη εκτός του εθνικού νομικού πλαισίου, όλων των ψευτοανθρωπιστικών ΜΚΟ και λοιπών νεοταξίτικων κατασκευασμάτων, και η θεσμοθέτηση του εθνομηδενισμού ως ιδιώνυμο αδίκημα. Τελεία και παύλα.

Τρίτο καθήκον ύψιστης προτεραιότητας, είναι ο ριζικός αναπροσδιορισμός της διαφύλαξης των εθνικών συνόρων. Καμία εθνική πολιτική σε συνθήκες πλέον κηρυγμένου πολέμου, δεν είναι δυνατόν να ευδοκιμήσει με τρύπια και αφύλακτα σύνορα. Τελεία και παύλα.

Τέταρτο και σημαντικότερο όλων καθήκον είναι ο συνδυασμός όλων των παραπάνω, με την άμεση θεσμοθέτηση και την επίσης άμεση συγκρότηση του ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ (για το οποίο έχουμε διατυπώσει εκτεταμένα τις σκέψεις μας ΕΔΩ) το οποίο θα έχει εκτεταμένες αρμοδιότητες και ρόλο καταλυτικό σε μια συνολικά αναπροσανατολισμένη διαχείριση των εθνικών προτεραιοτήτων.

Δεν είναι δυνατόν σε μια εποχή με τόσες προκλήσεις, σε ένα περιβάλλον που η φωτιά έχει ήδη πυροδοτηθεί, με τη χώρα να συνθλίβεται σε επικίνδυνες συμπληγάδες, να συνεχίσουμε να ανεχόμαστε να διαχειρίζονται τις τύχες της οι διάφορες τυχάρπαστες Τασίες και ιδεοληπτικοί ανεγκέφαλοι με ρευστή εθνική συνείδηση και με αμφιλεγόμενο πατριωτισμό, και να μην απαιτούμε την άμεση συγκρότηση ενός εθνικού οργάνου που θα έχει επίγνωση του ρόλου του, της αποστολής του, των τρόπων στοχευμένης αξιοποίησης κάθε εθνικής δυνατότητας…

Ενός οργάνου που δε θα παζαρεύει εθνική κυριαρχία… Που δε ανέχεται πολιτικές εθνικής αποδόμησης… που δε θα συμβιβάζεται με πολιτικές εθνικής μειοδοσίας… που δε θα παίζει με την εθνική ασφάλεια της χώρας… Που δε θα υποστέλλει τις εθνικές της προτεραιότητες.

Αρκετά πια με τα σούργελα που έφεραν τον τόπο στο χείλος της καταστροφής. Τελεία και παύλα.

Πηγή "Ελληνικό Φόρουμ"

http://kostasxan.blogspot.gr/2015/11/blog-post_399.html